Wystawa prac Magdaleny Jagodzkiej

Magdalena Jagodzka - absolwentka Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, doktorantka w Szkole Doktorskiej Uniwersytetu Rzeszowskiego. Stypendystka Salzburg Summer Academy of Fine Arts 2023, Programu NAWA Ster (Czechy), NAWA Prom (USA) i Erasmus + (USA). Zainteresowana działaniami na styku sztuk wizualnych i języka. W swojej praktyce zwraca się ku aktywnościom angażującym społeczności – organizowała i prowadziła warsztaty w Polsce, Włoszech, Austrii i Stanach Zjednoczonych. Autorka wystawy indywidualnej: I've Been an Exchange Student (West Liberty University) oraz Pokój Babci (Galeria SPA, Wydział Sztuki UJK), uczestniczka kilkunastu wystaw zbiorowych w kraju i za granicą. Prezentowane na wystawie prace to cyjanotypie - powstawały one przez ostatni rok, w ramach praktyki odpoczynku, obiekty – tkaniny, tworzone z zeszytów szkolnych oraz grafiki, które powstały w ramach pracy dyplomowej pt. "Pokój Babci". 
ℹ Wystawa jest wynikiem owocnej współpracy Parku Kultury z Wydziałem Sztuki UJK w Kielcach. W ramach zorganizowanego przez uczelnię konkursu "Jestem Art&Desigm FEST" prace Magdaleny Jagodzkiej zdobyły nagrodę Parku Kultury. 

Kluczem do wystawy jest słowo sankofa – pochodzące z języka ludu Akan, oznaczające „powrót po coś, czego się zapomniało lub nie zabrało to nie taboo”. To nie tabu, lecz akt przywracania – zarówno indywidualnego, jak i kulturowego. W tym sensie sankofa staje się metaforą artystycznego procesu: powrotu do wspomnień, emocji, obrazów, które – choć minione – wciąż kształtują naszą teraźniejszość. 
Wystawa zaprasza do refleksji nad tym, jak pamięć materializuje się w formach wizualnych – w obrazach, przedmiotach, przestrzeniach. Ekspozycja w Starachowicach to symboliczny powrót do osobistego „tu”, gdzie kształtowała się tożsamość autorki. Pamięć jest tu ukazana jako proces – selektywny, emocjonalny, czasem ułomny. Odwołując się do badań nad neuroplastycznością, autorka podkreśla, że wspomnienia są zmienne i każdorazowo rekonstruowane. 
Sztuka staje się narzędziem tej rekonstrukcji – pełniąc rolę pomostu między przeszłością a teraźniejszością, pamięcią a zapomnieniem. Graficzne reprezentacje, powtarzalność form oraz wykorzystanie techniki cyjanotypii oddają charakter pamięci: fragmentarycznej, niejednoznacznej, ale nacechowanej emocją. Praca z obiektami przestrzennymi stanowi zarazem akt terapeutyczny – kontemplacyjny kontakt z materią, pozwalający oswoić to, co nieuchwytne. 
Wystawa Sankofa to opowieść o osobistej drodze, o przywoływaniu i rekonstruowaniu tego, co minione, ale wciąż obecne. To zaproszenie do własnych powrotów – i do rozmowy z przeszłością.